W celu powiększenia różnorodności bloga, postanowiłem powędrować(w przenośni i dosłownie) do zimnej i deszczowej Anglii, zdecydowanie bliższej mojemu sercu aniżeli Hiszpania czy Włochy. Tematem docelowym nie będzie jednak tamtejsza liga. Postaram się skupić na jednej, mającej dla mnie szczególne znaczenie drużynie.

Chelsea FC, bo o niej będzie mowa, od czasu zwolnienia Jose Mourinho w 2007 roku boryka się z najróżniejszymi problemami. Wzloty i upadki, ciągłe zmiany trenerów – wszystko to w poszukiwaniu stabilizacji. Gdy już udaje się ją znaleźć, a właściwie udaje się znaleźć Guusa Hiddinka - człowieka, który z jeszcze zimniejszej od Anglii – Rosji – ją przywozi, to jak na złość, wraz z końcem swojego króciutkiego trzymiesięcznego kontraktu, musi wrócić do pełnionych wcześniej obowiązków.

„I jak tu szukać choć odrobiny szczęścia w tej układance, gdy po raz kolejny trzeba nam nowego trenera”. – Pomyślał zapewne Roman Abramovich żegnając się z Guusem. No więc tak sobie dalej myślał i myślał, aż w końcu wymyślił Carlo Ancelotteiego.

Pierwsze słowa wypowiedziane przeze mnie po ogłoszeniu Włocha trenerem Chelsea, brzmiały następująco: „gorzej być nie mogło”.Teraz, gdy minęło pełne pięć miesięcy od tamtej chwili, z pełną świadomością i wielką pewnością powiem, że to był najlepszy wybór ze wszystkich możliwych.

Zaczynając swoją pracę na Stamford Bridge, Ancelotti miał już skompletowaną kadrę. Jurij Żirkow, Ross Turnbull oraz Daniel Sturridge to jedyne transfery, które zrobiła Chelsea tego lata. Carlo pytany o kolejne wzmocnienia odpowiadał, iż zbliżający się wielkimi krokami powrót do gry Joe Cole’a będzie dla niego największym z możliwych dostępnie wzmocnień. Ancelotti nie potrzebował nowych piłkarzy, potrzebował czasu na odpowiednie przygotowanie drużyny i znakomicie ten czas wykorzystał.

Obiecany wcześniej diament, stosował już w meczach towarzyskich. Już wtedy można było dostrzec, że ta formacja może w przyszłości osiągnąć sukces. Tak też się aktualnie dzieje. Piłkarze przystosowali się do owej taktyki nadzwyczaj szybko i radzą sobie nadzwyczaj dobrze. Częste posiadanie piłki połączone z dużą wymiennością pozycji, możliwość najróżniejszych rotacji na środku boiska i wielkie pole do popisu dla bocznych obrońców – tak można w wielkim skrócie opisać diament Carlo Ancelottiego.

Odchodząc od tematu samego trenera z dumą mogę powiedzieć, że Chelsea to obecnie najmocniejszy zespół w Europie, posiadający odpowiedniego menadżera, świetną, zgraną kadrę oraz co najmniej tonę motywacji do osiągnięcia sukcesu.

Didier Drogba jak sam stwierdził jest w życiowej formie. Razem z Nicolasem Anelką tworzą najlepszy atak w Premier League. Nie dosyć, że Iworyjczyk jest vice-liderem klasyfikacji strzelców to na tym samym miejscu plasuje się w tabeli asystentów, wyprzedając nawet Franka Lamparda.

Jeśli już przy Angliku jesteśmy. Mimo że uwielbiam tego piłkarza muszę stwierdzić, że jest to jedyny gracz The Blues do którego można by się w tym roku przyczepić. Początek sezonu nie był w jego wykonaniu najlepszy. Lamps był przez wiele spotkań niewidoczny. Na szczęście ten chwilowy kryzys to już historia, a Frank jest tym samym zawodnikiem którego można było oglądać w poprzednich latach. Tak więc kto się przyczepił niech się odczepi, przechodzimy na Deco.

W tym wypadku będę jednak chwalił i tylko chwalił. Deco przeżywa obecnie drugą młodość. Dryblingi, przerzuty, podania, ahh – przypominają się czasy jego gry w Barcelonie.

Kolejnym piłkarzem, którego trzeba pochwalić jest Michael Ballack. Niemiec haruje na całej linii, jego niesamowita siła + zmysł pomocnika ofensywnego pozwalają mu zarówno akcje tworzyć jak i je przerywać.

Czas na człowieka od czarnej roboty. Michael Essien – o nim napisze krótko. Pamiętacie Makelele? Essien to jego ulepszona wersja z armatą w nodze.

Cała linia obrony to w obecnym sezonie klasa. I nie ważne kto w niej wystąpi. Bo częste roszady wcale nie powodują osłabienia, a dowodem na to jest najmniejsza jak dotąd ilość straconych w Premiership bramek przez Chelsea.

Na koniec zostawiłem sobie Joe Cole’a. Anglik zasługuje na specjalne wyróżnienie. Jego powrót po 9 miesiącach walki z kontuzją był czymś w rodzaju „wejścia smoka”. Pierwsze 90 minut = pierwsze wyróżnienie „Man of the Match”. Tylko wstać i bić brawo.

Podsumowując: Chelsea w tym sezonie zagrała tylko jedno na prawd słabe spotkanie. Była to porażka 3:1 z Wigan. W drugim przegranym spotkaniu(vs Aston Villa) podopieczni Carlo Ancelottiego zagrali bardzo przyzwoicie, a o wyniku zadecydowały błędy indywidualne oraz zmęczenie po powrocie z meczów reprezentacyjnych. To jest ten rok, rok Chelsea Football Club i powtórzę to raz jeszcze w maju 2010.

Czas o czymś bardziej optymistycznym niż polska piłka nożna... ruszył nowy sezon NBA. Jako że od czasów słynnego finału z Huston Rockets (i smutnego) jestem fanem Magików to nie dziwić powinno to, ze to o nich głównie (choć Lakersów też darzę sympatią) będę pisał, choć postaram się przyjrzeć tez pozostałym ekipom od czasu do czasu.

Początek- jak wiadomo, to tylko początek, wszyscy jeszcze w wakacyjnym nastroju, LeBron się rzekomo jeszcze nie rozkręcił...albo inaczej, on się rozkręcił, ba...już zaliczył nawet triple double, rzucając w sumie prawie 70pkt w dwóch meczach, ale Cavaliers jeszcze nie bardzo i zaczynają sezon od 0-2.  Najpierw dostali od Bostończyków, a wczoraj nowy team zawodnika, którego mogliśmy podziwiać na Eurobaskecie - Hedo Turkoglu, nie pozostawił im złudzeń, że w tym sezonie będzie łatwo o mistrzostwo konferencji. Operacja Shaq- ryzykowne zagranie jak na razie wydaje się nie przynosić pożądanych efektów...no ale wciąż pamiętajmy- to dopiero początek. Ciekawi mnie swoją droga eksperyment z Hedo w Raptors. Już dwa lata temu zgrana paka Toronto grała całkiem fajnie, podstawa pozostała ta sama- Bosh, Calderon, Bargniani - do tego dojdzie jeden z najbardziej wszechstronnych zawodników ligi... i może być groźnie....

Jak na moje oko na wschodzie czwórka Orlando, Cleveland, Boston, Toronto powinna obsadzić miejsca z Home Court Advantage przed PO.

No i wracając do Magic i oczywiście Marcina Gortata :) Na początek przejechali się po 76ers wygrywając po 3 kwartach nawet 100-69. Dzieki temu Marcin dostał więcej minut i dołozył kilka punktów i zbiórek do swego coraz większego dorobku w NBA. Zobaczymy na ile van Gundy pozwoli mu w tym sezonie, fajnie by było, gdyby dostał kilka szans, a kto wie, może marzenie o 6th man się spełni:) Mówiąc o Magic nie mozna nie wspomnieć o Carterze, zaliczył porządny debiut (lepszy niz Hedo w Rap., no ale i przeciwnik dużo mniej wymagający). Nigdy nie lubiłem tego zawodnika mówiąc szczerze, mam jednak nadzieję, że pomoże drużynie z Florydy zdobyć pierwszy tytuł mistrzowski (jak to mówia...do trzech razy sztuka...dwa przegrane z krestesem finały już za nimi:)

Nie mam ochoty nawet o tym pisać, bo temat polskiego futbolu frustruje mnie ostatnimi czasy ilekroć się z nim zetknę.  Niemniej Pierwszy Bloger tego Bloga poprosił mnie o parę zdań na temat dziesiejszego breaking newsa - wyboru selekcjonera polskiej reprezentacji narodowej w piłce nożnej.

Tak naprawdę dwa chyba najbardziej popularne na naszym kontynencie sporty przezywają spory regres w naszym kraju, PLK upada, futbol przeżera korupcja i miernota, a szefostwo zbiera coraz wyzsze pensje. Miałem nadzieję, żywą i niekłamaną, że dzisiejszy dzień i rzeczona selekcja selekcjonera coś zmieni, tzn. pozwoli na odrobinę optymizmu... hmmm, do rzeczy więc

No i jest - nowy trener. PZPN wybrał następce Beenhakera, a przy okazji pewnie i człowieka, który poprowadzi reprezentację - bo chyba tylko jakaś katastrofa zmusiłaby Związek do zmiany trenera, gdy nie rozegrane zostaną żadne mecze o stawkę - podczas Euro.

Z jednej strony jest to najsensowniejszy chyba wybór, jesli bierzemy pod uwagę polskie opcje, no ale z drugiej, dlaczego nowym trenerm ma być Polak? Dlaczego zmniejszamy swoje szanse, bo Związek zniechęcił się do obcokrajowców? Dlaczego ograniczać się do wyboru z puli, z której tak na prawdę nie ma czego wybierać?

Z wyboru finalnie należy się chyba jednak cieszyć, bo nikt nie spodziewał sie raczej po Lato & co. wyboru dalekowzrocznego, postawienia na trenera o licznych sukcesach na arenie, podkreślam, miedzynarodowej (bo i na takiej ma się wszak obracać!!). Dlatego też nie jestem jakimś malkontentem, moze i to się uda. Mam taką tendencję, że daję ludziom kredyt zaufania i choć Smuda jako trener kadry absolutnie mnie nie przekonuje (a priori) to chętnie zobaczę jak sobie poradzi i życzę mu sukcesów z całego serca.

Nie mogę się jednka powstrzymac od kilku 'ponarzekań' Pytania, które postawiłem trzy paragrafy wyżej nie dają mi bowiem spokoju, przecież mówiło się o Avramie Grant, a jeszcze jakis czas temu do wzięcia był np. Rainieri. Powiecie- Rainieri to trener 'porażka', a Grant to średniak- ale czy nie lepiej zainwestować w trenera, który co prawda przegrywa w dobrych klubach (Chelsea, Valencia, Juventus), ale mimo wszystko wciąż pozostaje w Europie marką i trenuje w najlepszych ligach kontynentu? W europejskiego średniaka, niz w kogos kto w Europie po prostu nie istnieje? Bo nie oszukujmy się, trener Smuda w Europie nie ma żadnej renomy, może ją zdobędzie- nie mówię nie, pytanie tylko, czy chcemy żeby budował sobie markę międzynarodową na naszej kadrze (a nóż się uda), czy może wolimy kogś kto na tę marke już zapracował. Smuda jest specjalistą na polskim podwórku - ale to podwórko przyjdzie mu właśnie opuścić... wypłynąć na wody, na których za dużo jeszcze nie popływał. Wszystko fajnie, gdyby to był kolejny z wielu trenerów gdzieś tam na osi czasu, nawet w normalnych warunkach nie miał bym tak dużo 'przeciw'. Jendak wciąż trzeba pamiętać, że to będzie człowiek, któy poprowadzi nas przez TE PIERWSZE i pewnie przez dłuższy czas TE JEDYNE mistrzostwa w naszym kraju. Czy nie lepiej było tym razem postawic na pewniejsze opcje - co mówiąc mam na mysli- bardziej doświadczone?

Podumowując, nęka mnie myśl, że Beenhaker był i jest o wiele lepszym trenerem niż Smuda - czy my więc aby na pewno się nie cofnęlismy? Czas pewnie pokaże, ale w przyszłość patrzę dość (choć nie bardzo, bo mogło być gorzej;) sceptycznie (lecz wciąż z nadzieją).